ବେଶ
ବେଶ
ପ୍ରଭୁ ବେଶ ହୁଅନ୍ତି। ବେଶ ହିଁ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର।
ବେଶ ଭିଡ଼ ପାଇଁ ପୋଷାକ ବଦଳ ନୁହେଁ। ଦିନ, କିମ୍ବା ଋତୁ, ତାଙ୍କୁ ଯେପରି ନାମ ଦିଏ, ତାହା ହିଁ ବେଶ। ତଳେ ସେହି ବେଶ ଅଛି ଯାହା ପାଇଁ ପୁରୀ ଜଣାଶୁଣା। ମନ୍ଦିର ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ରଖେ, ଏବଂ କୌଣସି ପର୍ବ ଏଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସିକୁ ଆଗପଛ କରିପାରେ।
ପ୍ରତି ରାତି
ବଡ଼ସିଂହାର
ଯେଉଁ ବେଶ ପାଇଁ ରାତିର ଧାଡ଼ି ଲାଗେ। ବରଲାଗି ପଟା — ଜୟଦେବଙ୍କ ଶ୍ଲୋକ ବୁଣା ରେଶମ — ତା’ପରେ ଫୁଲ, ତୁଳସୀ ଓ ଦଅଣା। ଆଖି ଖୋଲା ରହେ। ଏହା ପରେ ଶେଷ ଧୂପ, ଏବଂ ତା’ପରେ ପହୁଡ଼, ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୁଏ।
ବାହୁଡ଼ା ପରଦିନ, ଏବଂ ବର୍ଷର ଅନ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦିନରେ
ସୁନାବେଶ
ସୁନା, ଯେଉଁଠି ସହର ତାହାକୁ ଦେଖିପାରେ। ଲୋକେ ଯାହାକୁ କହନ୍ତି ତାହା ବାହୁଡ଼ା ପରଦିନ ରଥ ଉପରେ ହେଉଥିବା ସୁନାବେଶ। ବର୍ଷର ଅନ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ସୁନା ଲାଗେ। ଏହି ପୋର୍ଟାଲ ଏହାର କୌଣସି ଓଜନ ପ୍ରକାଶ କରେ ନାହିଁ।
ସ୍ନାନ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା
ଗଜାନନ ବେଶ
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସାର୍ବଜନୀନ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ତା’ପରେ ଗଜାନନ — ଗଜମୁଖ — ବେଶ କରାଯାଏ, ତା’ପରେ ସେମାନେ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହୁଅନ୍ତି। ଅଣସର ଆସେ। କାଠ ବିଗ୍ରହଙ୍କୁ ଜ୍ୱରଗ୍ରସ୍ତ ମନେ କରାଯାଏ, ଏବଂ ପଟି ଦିଆଁ, ଚିତ୍ରିତ ବସ୍ତ୍ର, ଦର୍ଶନର ସ୍ଥାନ ନିଏ।
ଶୀତ ଋତୁର ଏକ ଶନିବାର
ପଦ୍ମ ବେଶ
ଶ୍ୟାମ ମୁଖରେ ପଦ୍ମ। ଏହା ଦୈନିକ ବେଶ ନୁହେଁ। ଋତୁ ଏହି ଫୁଲକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ ମନ୍ଦିର ଏହାକୁ ବଛା ଶନିବାରରେ ରଖେ। ଆଖି ହିଁ ଦର୍ଶନ ରହେ।
ଋତୁ, ଚିତ୍ର ନୁହେଁ
ଏଠାରେ ଚିତ୍ର ବିନା ରଖାଯାଇଛି
କାର୍ତ୍ତିକ ସାରା
ରାଧା ଦାମୋଦର
ଏକ ଋତୁ, ଘଡ଼ି ନୁହେଁ। ଦଶହରା ପରେ କାର୍ତ୍ତିକ ସରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭୁ ରାଧା-ଦାମୋଦର ବେଶରେ ରହନ୍ତି।
କାର୍ତ୍ତିକରେ
କାଳିୟଦଳନ
ଅଳଙ୍କାର କାଳିୟ ନାଗର ଦମନ କଥା କହେ। ବିଗ୍ରହ ନାଚୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଦେହ ହୋଇଯାଏ ନାହିଁ। ବେଶ ହିଁ ସେହି କଥନ।
କେବଳ କେତେକ ବର୍ଷରେ
ନାଗାର୍ଜ୍ଜୁନ
ଏହା ବାର୍ଷିକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନୁହେଁ। କାର୍ତ୍ତିକର ପଞ୍ଜିକା ଆବଶ୍ୟକ ଯୋଗ ଆଣିଲେ ଏହି ବିରଳ ବେଶ କରାଯାଏ। ଅନେକ ବର୍ଷ ହୁଏ ନାହିଁ।